Konstrukcja szachulcowa - mur pruski

Tradycyjny mur pruski jest ustrojem szkieletowym, w którym konstrukcję nośną stanowi szkielet drewniany - na początek z drewna dębowego, później również z drewna iglastego. Przestrzeń między elementami szkieletu jest wypełniona materiałem niekonstrukcyjnym, jak mieszanina słomy, gliny i odpadów drzewnych, bądź też cegłą. Wypełnienie pełni funkcję stabilizującą i usztywniającą. W strefie poza elementami nośnymi są sytuowane otwory drzwiowe i okienne. Głównymi szczegółami szkieletu nośnego są belki poziome - podwaliny i oczepy, między którymi są rozpięte belki pionowe - słupy. Dla przejęcia sił poziomych są konieczne skratowania, tworzące nieodkształcalne pola trójkątne.
Wizualny fenotyp konstrukcji szachulcowej stanowi siatka konstrukcyjna z pól kwadratowych i prostokątnych oraz z elementów przekątnych. Wystające głowice belek , a dodatkowo ręcznie wykonywane szczegóły złączy (czopy, wręby, złącza na nakładkę) są w różnych regionach w różny sposób obrabiane i ozdabiane. Do powszechnych zastosowań konstrukcji szachulcowej zalicza się budynki jedno- albo wielokondygnacyjne, w których każda kondygnacja stanowi sama w sobie zamkniętą całość. Układ elementów w rzucie jest ściśle dany; przekroje belek nośnych mają kształt kwadratu.
Nowe budynki w konstrukcji szachulcowej są dziś wznoszone tylko sporadycznie. Znajomość problematyki dotyczącej ich konstrukcji posiada znaczenie głównie w konserwacji zabytków oraz dodatkowo w pracach modernizacyjnych.